Dlaczego Żywiec?

Po objęciu Żywiecczyzny we władanie w 1848 roku, arcyksiążę Albrecht Fryderyk Habsburg zlecił specjalistom wybór miejsca na założenie browaru. W wyniku analiz stwierdzono, iż najlepszym miejscem do wyrobu piwa na terenie dóbr jest Żywiec, a dokładnie granicząca z miastem wioska Wieprz.

Browar żywiecki od samego początku był wzorcowym przykładem browaru spełniającego wymagania stawiane nowoczesnemu zakładowi. Usytuowano go w miejscu wręcz wymarzonym, na górskim zboczu schodzącym do kotlinki, z wysoko położonym źródłem. Taki układ grawitacyjny ceni się również we współczesnym piwowarstwie. Najwyższy punkt w browarze żywieckim to ujęcie wody spod masywu Skrzycznego, skąd doprowadza się ją rurociągami. Poniżej na zboczu usytuowano budynki z urządzeniami tak, by chmielowy napój niejako siłą ciężkości sam spływał tam, gdzie trzeba, a więc kolejno: warzelnia, fermentownia, leżakownia, wreszcie rozlewnia i transport.

Trafna decyzja o lokalizacji browaru w centrum Kotliny Żywieckiej miała na pewno swoje ekonomiczne podłoże, podyktowane właściwą analizą sytuacji galicyjskiego piwowarstwa połowy XIX w. oraz perspektywami rozwojowymi browarnictwa typu przemysłowego. Jednak głównym powodem lokalizacji zakładu była nieograniczona dostępność czystej górskiej wody. Miejsce, w którym założono browar miało także inne zalety, w 1876 r. oddano do użytku linię kolejową, biegnącą w bezpośredniej bliskości zakładu. Połączenie kolejowe umożliwiło sprawny transport piwa na znaczne odległości oraz stałe zaopatrzenie browaru w surowce.

Na wizerunek browaru – perły w koronie dóbr arcyksiążęcych – pozytywnie wpływał również szczególny klimat otaczający żywieckich Habsburgów. Mieszkali oni od końca XIX w. na stałe w żywieckim pałacu, przyjmując polskie obyczaje i narodową tradycję. Dla licznie przybywających gości organizowano, cieszące się wielkim zainteresowaniem, wycieczki do pobliskiego browaru, będącego przykładem wzorowej gospodarki, z której słynęły dobra żywieckie.